Simpelweg ADHD

Recentelijk kreeg ik de diagnose ADHD. Een bevestiging. Op mijn veertigste. ‘No worries’, dacht ik. ‘Dit gegeven en de medicatie kan ik goed gebruiken voor mijn studie.’ Maar zo simpel blijkt de impact van de diagnose en het gebruik van de medicatie helemaal niet te zijn..

De afgelopen dagen heb ik mij meer ingelezen over ADHD, het brein en in welke ‘stoornissen’ dit kan resulteren. Ik begrijp nu nog zo veel meer! Over de programmering van mijn ‘zijn’ gedurende de afgelopen 40 jaar.

Sinds gisteren kwam dan ook het verdriet naar boven, zoals mij gezegd werd inderdaad te vergelijken met rouw. Daarbij heb ik continue pijn in mijn hoofd. Ben naar mijn idee verstrooid en traag. En ik maak fouten in mijn handelingen, zoals het plaatsen van een pot met cruesli in de koelkast!

Mijn totale ‘zijn’ wordt op dit moment aangepast en de daarbij behorende ‘systemen’ die ik vanaf de kindertijd heb bedacht en toepas. Ik zie het als een herprogrammering. Door deze aanpassingen hou ik o.a. energie over, want prikkels verwerk ik nu anders. Ik maak bijvoorbeeld weinig tot geen associaties meer. En voel niet meer de grote behoefte om dingen volgens een strakke structuur uit te voeren. Ik voer nu gewoon uit.

Ik heb besloten om de komende periode mijn leven per dag in te vullen, vanuit wat écht belangrijk en gezond voor mij is. Met fijne mensen (en mijn hond) momenten creëren die mij uit mijn hoofd houden.

Simpel gezegd: ont-spanning is wat nu het belangrijkste is. Ervaren en accepteren. Om mijn ‘zijn’ weer haar mooie werk te kunnen laten doen. Vanuit focus.

Jij nog wat meegemaakt? Of wil je me wat vragen? ADHD of non-ADHD. Go ahead!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.