Een ode aan mijn dochter: Anna

Dertien jaar en nog wat maanden geleden heeft haar komst mijn wereld verrijkt: mijn dochter Anna. Zij is mijn liefde, mijn reden, mijn rust, mijn ondeugd, mijn licht en mijn trots. Klinkt cheesy, maar ik had mij geen betere dochter kunnen wensen en ben ook ontzettend dankbaar dat zij mijn dochter is en ik haar moeder mag zijn.

In blijde verwachting

Met mijn 22 jaar werd ik bewust zwanger na een half jaar samenzijn. Ik was net terug van wonen op een prachtig Caribisch eiland (St. Lucia) wat mij iets meer rust in mijn lijf bracht. De komst van een klein mensje was in die periode dan ook meer dan welkom. Dat het een meisje zou zijn voelde ik. Want jongensnamen bedenken lukte me maar niet.

Van de zwangerschap an sich heb ik niet kunnen genieten. De veranderingen aan lichaam maar ook geest brachten opnieuw onrust. Naast de onrust in relatie en directe omgeving.

De eerste ontmoeting

Twee nachten weeën had ik voordat mijn vliezen dan eindelijk op de tweede ochtend braken. De bevalling moest na enkele uren alsnog opgewekt worden en een ruggenprik volgde omdat ik de weeën niet meer kon opvangen.

En toen gebeurde het: ik mocht ‘persen’. Een moment later werd een klein bloot mensje vanuit mijn binnenste zo op mijn blote lichaam gelegd. Wat was ik blij! En opgelucht. En vol liefde.

Ondeugend, nieuwsgierig, lief en sociaal

Twee jaar lang heb ik heel bewust van Anna mogen genieten. De ochtenden, middagen en vooravonden waren van ons, want ik werkte 2 avonden doordeweeks en 1 middag in het weekend.

En zo kon ik Anna beter leren kennen. Haar behoefte. Haar maniertjes. Haar karakter. En op haar beurt kon zij haast niet wachten om zelf op pad te gaan. Letterlijk, want met 8.5 maand kon Anna al lopen. Haar eerste verjaardag heeft ze springend en fietsend tot in de late baby-uurtjes gevierd!

Samen ervaren en leren

In die eerste twee jaren van mijn dochter haar leven heb ik veel geleerd. Niet alleen praktische zaken die bij het verzorgen en pedagogiek om de hoek komt kijken, maar ik kwam ook mezelf tegen. En flink ook! Samen ervaarden wij onze levens en leerden elke dag weer wat bij. Onze omgeving veranderde ook. Vriendschappen verwaterde, familie kreeg een meer aanwezige rol. Kortom relaties veranderden. En uiteindelijk eindigde die van mij.

Samen lachen, samen huilen

Actieve jaren volgden nadat Anna en ik saampjes onze levens leefden. Samen hebben we herinneringen gemaakt: van verre vakanties naar Indonesië en Jordanië, fietstochten naar Scheveningen op haar kleine fietsje, koffietjes en een perensap in de stad, speeltuinen, boodschappen, school, werk, verjaardagen, logeerpartijtjes, samen koken tot haar favoriete: samen in mijn grote, hoge bed slapen!

Loslaten en vertrouwen

Vanaf het moment dat Anna op mijn lichaam werd gelegd wist ik: “Jou moet ik voorbereiden en begeleiden in het leven tot het moment van loslaten en vertrouwen. In jou. En in ons.”

Nog lang niet klaar

Uiteindelijk begeleid ik Anna natuurlijk niet alleen door het leven. Familie, close vrienden en bepaalde situaties zorgen er voor dat Anna op haar pad blijft. Waar zij komt ontvang ik de waardering voor de persoon die zij is. Heel mooi om tot dat besef te komen. En heel mooi dat mensen de moeite nemen mij dit mee te geven.

En het mooiste van alles: we zijn nog lang niet klaar met elkaar!

Heb jij ook een ode uit te brengen of ben je net als Anna ook zo into sieraden? Denk dan eens aan het geven of dragen van een leuke naamketting! Via deze link te bestellen. (Ik ontvang hier geen vergoeding voor, de naamketting hebben we gekregen 🙂 )

2 gedachten over “Een ode aan mijn dochter: Anna”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.