Loslaten: minder vrezen en meer beminnen

Iedereen komt op een punt dat men een keuze moet maken. Doorgaan en afmaken waar je aan begonnen bent of loslaten omdat… weet je, er hoeft niet eens een zinnige reden te zijn. Als je voelt dat je moet loslaten, dan is dat zo.

Wij schrijven allemaal ons eigen boek. We verzamelen karakters die in het verhaal voor (mogen) komen. Een hoofdrol krijgen, een bijrol of soms heel kort als figurant. Jijzelf hebt te allen tijde de regie in handen, want jij weet zelf hoe jij jouw verhaal het liefste ziet. Athans, dat is wel de bedoeling.

Wanneer je een punt hebt bereikt dat het verhaal gevoelsmatig niet klopt, geef hier dan gehoor aan. Wring jezelf niet in allerlei bochten om de ‘draft’ versie die je je hebt voorgesteld ook daadwerkelijk uit te werken.

Laat de personage die jij gecreëerd hebt en een belangrijke rol in jouw verhaal hebt gegeven los als blijkt dat je niet verder komt. Wees hierin mild maar vooral eerlijk. Want eerlijkheid is een duurzaam goed en draagt bij aan een gezonde geest en lichaam.

Daarnaast hoeft deze personage echt niet weg gekrast worden met dikke, rode strepen. Er is simpelweg een inschattingsfout gemaakt. En dat is ook gewoon helemaal oké. (…en rode strepen staan ook zo slordig in je verhaal)

Ga gewoon weer met een glimlach terug naar de rode draad in jouw verhaal. Zo’n innerlijke glimlach die je door je hele lijf heen voelt. Ga terug naar het punt tot waar jij uiterst tevreden mee was. En werk vanuit daar weer verder. Je hoeft niet gelijk een nieuw hoofdstuk te schrijven. Begin met een alinea. Een nieuwe zin. Een ander woord.

Wat ik zeggen wil: jij bent een bijzonder mens. En jij hebt de hoofdrol in jóuw bijzondere verhaal. Laat niemand je alsjeblieft wijs maken dat dit niet het geval is. Ook niet als jij diegene zelf bent…

Veel liefs.

2 gedachten over “Loslaten: minder vrezen en meer beminnen”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.